top of page
Search

Derteve më të forta

Derteve më të forta

vetëm do i bësh ball,

zhgënjimi, humbja,

flijimi,

vetmitarë janë.

Edhe i vdekuri që i përgjigjet çdo thirrjeje

dhe asnjë lutje s´na refuzon

nuk na ndihmon

veç sheh

në mundemi.

Duart e të gjallëve shtrihen

e s´na arrijnë

janë si lastarët e pemëve në dimër.

Zogjtë heshtin të gjithë.

Dëgjohet vetëm hapi vetes

dhe hapi këmbës

që ende s´ka shkelur por dot´ecë.

Ecendalu e rrotullsillu

nuk bën fajde. Duhet

ecur.

Si në katakombe

mba një qiri në dorë,

me zor mban frymën flaka.

Mirëpo, në ka mbajtur gjatë,

mrekullia nuk fiket

se mrekullia ndodh gjith´hera,

se pa mëshirë

s´mund të jetohet:

qiriri shndrin prej frymës së lirë të ditës,

buzëqeshur e fik

teksa diellin takon

dhe poshtë kopshteve të lulëzuara

qyteti rri shtirirë para teje

dhe në shtëpinë tënde

mbulesëbardhë rri tryeza.

Dhe të gjallët e humbur

dhe të vdekurit e pashojtur

bukë të ndajnë dhe verën t´ofrojnë -

dhe ti dëgjon rishtazi zërin e tyre

brendazi

zemrës sate.


("Sepse vuajtjeve të tua s´u fshihesh dot. Sepse mrekullitë dhe Zoti na bëhen krahë. Se s´jetohet pa përdëllim, mëshirë e dhembsuri" thotë Hilde Domin. Mëshirimi është shpesh më afër sesa mendojmë. Mëshira nuk është diku në jetën e përtejme, por këtu, pranë nesh, në formën e saj më njerëzore.)


Poezi nga Hilde Domin. Nga gjermanishtja Eda Zari

__________________________________________________________

(Photo by Eda Zari. 10.12. 2022 "Herz" Installation - Königsallee, Düsseldorf)


Die schwersten Wege

werden alleine gegangen,

die Enttäuschung, der Verlust,

das Opfer,

sind einsam.

Selbst der Tote der jedem Ruf antwortet

und sich keiner Bitte versagt

steht uns nicht bei

und sieht zu

ob wir es vermögen.

Die Hände der Lebenden die sich ausstrecken

ohne uns zu erreichen

sind wie die Äste der Bäume im Winter.

Alle Vögel schweigen.

Man hört nur den eigenen Schritt

und den Schritt den der Fuß

noch nicht gegangen ist aber gehen wird.

Stehenbleiben und sich Umdrehen

hilft nicht. Es muß

gegangen sein.

Nimm eine Kerze in die Hand

wie in den Katakomben,

das kleine Licht atmet kaum.

Und doch, wenn du lange gegangen bist,

bleibt das Wunder nicht aus,

weil das Wunder immer geschieht,

und weil wir ohne Gnade

nicht leben können:

die Kerze wird hell vom freien Atem des Tags,

du bläst sie lächelnd aus

wenn du in die Sonne trittst

und unter den blühenden Gärten

die Stadt vor dir liegt

und in deinem Haus

dir der Tisch weiß gedeckt ist.

Und die verlierbaren Lebenden

und die unverlierbaren Toten

dir das Brot brechen und den Wein reichen -

und du ihre Stimme wieder hörst

ganz nahe

bei deinem Herzen.


33 views

Recent Posts

See All
bottom of page